Dit is mijn laatste bericht op deze blog. En het is een verhuisbericht. Voortaan vind je mijn ontboezemingen (wat een vreemd woord, als je dat opschrijft), observaties, oprispingen en ander geleuter op http://perspectief.wordpress.com. Ben dat Windows Live Spaces-gedoe een beetje beu. De pubertijd is voorbij, tijd voor het serieuzere werk. Sprak hij lichtelijk overmoedig. Enfin, allen daarheen!

We moeten dus met z'n allen maar eens zangles gaan nemen...

Ik heb het over die nieuwe reclame op de radio voor een Frans automerk (echt waar, 90% van die zever werkt op mijn zenuwen, ze zouden beter adverteren in print media. Ahum...). Een kerel hangt de slimmerik uit en zegt: ik heb mijn oude wagen weggedaan, want die verbruikte teveel en nu heb ik een [beep] gekocht die veel zuiniger is - en dus ook beter voor het milieu. Daar twijfel ik niet aan, beste vriend, maar wat met die sukkel die NU met je oude bak aan het rondtuffen is? Aan je vernepen stemmetje te horen, ben je namelijk niet ZO begaan met het milieu dat je je oude auto op een verantwoorde wijze hebt laten ontmantelen, of vergis ik me hier schromelijk? Nee, hé? Je hebt die verkocht, hé? Zodat er nu TWEE auto's rondtuffen, de ene al wat schadelijker voor het milieu dan de andere. Zeggen dat zoiets een stap vooruit is, daar moet je toch een bepaald type onwelvoeglijke ballen voor hebben, vind ik.

Is er nog een bus op dit uur? Dé promotie van het moment vind je in de Carrfour van Sint-Denijs-Westrem: een "Electrische Segway Q2" (sic) voor amper 399 euro. En dat terwijl een "gewone" - dus niet "electrische"! - Segway je toch nog altijd zo'n 4.000 euro armer maakt, last time I checked.

Genoeg gezwanst: het gaat hier uiteraard om puur boerenbedrog. Het ding dat je er kunt kopen is geen Segway, maar een erbarmelijke imitatie, op het eerste gezicht toch. Ik had niet veel tijd toen ik er passeerde, dus nam ik snel deze foto's met mijn gsm.

Kan dit zomaar, vraag ik me af?

Eigenlijk zou er een soort anti-del.ico.us moeten zijn, met links naar sites waar je mensen zeker niet naartoe wil sturen. Ik zou daar bijvoorbeeld deze site op zetten: www.wegmetroos.be. Ik bedoel: dat meisje heeft toch niemand iets misdaan, of wel? Komaan zeg...

België: waar de minister van Werk zijn... werk niet mag doen. Ik ben te weinig vertrouwd met de problematiek, maar ik zie de politiek weer bezig op een manier waarop het vooral niet moet, denk ik. Trucs, strategische zetten, dumbspeak, gemanouvreer, gekonkel... Het hoort er allemaal bij, moet zelfs iemand die het woord cynisme in een woordenboek moet opzoeken vaststellen. Het resultaat: Vanvelthoven lijkt achterbaks, Verhofstadt kleinzielig, niemand wint (ook de bedrijven en de werknemers niet). Goe bezig, heet dat dan.

Over werk gesproken: Bruno is weer van de straat. Ik ben benieuwd. Bij Microsoft was hij het zat dat hij over wezenlijke zaken niets in de pap te brokken had. Kan hij bij Real Software wel het verschil maken? Gaat hij er gelukkig zijn? Komt zijn blog in het gedrang? Lanceert hij er het eerste openbron-project? Spannend!

Altijd leuk om eens na te gaan: welke zoektermen leiden bezoekers naar je blog? Op je Windows Live Space kan je dat gelukkig makkelijk nagaan (via de knop "Statistics", die me meldt dat er deze week amper 14 mensen zijn langsgekomen, wat niet verwonderlijk is als de laatste serieuze posting al bijna een maand oud is...).

Dit is het resultaat voor deze blog:

* Google searches:
- europeanen karikaturen
- office 2007 mediakit
- de map mijn documenten in vista naar een andere partitie zetten
- "easy transfer" hangt
- "ronald meeus" (toen ik dit verifieerde, stond mijn blog vreemd genoeg helemaal bovenaan bij de resultaten)
- ëeeere
- fredegre
- binckbank reclame tekst
- Edito
- feliks
- "clean desk policy"

* Windows Live Search:
- vista praga khan concert
- pc magazine corelio prijs
- "Ronald Meeus"

Blijkbaar is half het internet op zoek naar Ronald Meeus? Of is hij zelf zo actief aan het ego-googlen? :-)

PS: Sorry, beste ex-collega's bij Microsoft, maar ik kan er ook niet aan doen dat er ruwweg vier keer meer searches op Google dan op Windows Live Search in mijn records staan...

Ik heb een pijnlijke bronchitis onder de leden en ben daardoor vorige week alleen al drie dagen kwijtgespeeld. Ook deze week belooft het nog niet veel soeps te worden, en er nog zoveel te doen voor het tweede nummer. Dat wordt weer haastwerk en improvisatie, en ik heb een hekel aan beide. Pffff...

Een groezelige hotelkamer in The Royal Hotel in Bath is niet de meest geslaagde locatie voor ene Valentijnsavond, maar mij hoor je niet klagen. Ik ben hier voor een bezoek aan Future, de uitgeverij achter Windows Vista Magazine, maar ook haast legendarische titels als Net Magazine en T3.

Woensdagavond een hapje gaan eten met twee mensen van Bath in een toffe pub en daarna een wandeling gaan maken in het enorm rustige centrum. Ik kon er ook een bad gaan nemen - Bath staat nog altijd bekend om zijn Romeinse thermische bronnen - maar ik neem zelden een badjas mee als ik op pubbezoek ga, dus dat lag moeilijk. Mooi stadje, maar wellicht valt er meer van te genieten op een zonnige zomerdag dan op een kille avond in februari. Blijkbaar heeft hier de laatste jaren een flinke discussie gewoed over een moderne toevoeging aan het badhuizencomplex, dat de inwoners miljoenen ponden heeft gekost. En wij die dachten dat we daar een patent op hadden...

Het bezoek aan Future zelf was heel boeiend. Ik heb er zowat een hele dag vergaderd met onder andere de hoofdredacteur, de uitgever en de circulation manager van de Britse editie van Windows Vista Magazine. Maar met de licensing manager had ik het ook over Future zelf en over de vele (ca 130) titels die ze daar hebben. De merkwaardigste zijn bedoeld voor liefhebbers van haakwerk, plakboeken (!), basgitaren en Korg-synthesizers. In Engeland kan dat allemaal, want daar wordt flink wat afgelezen. Bij ons daarentegen is het armoe troef.

Zo vernamen we eind vorige week dat Netwerk ermee ophoudt. Verontrustend nieuws, natuurlijk, dat een mastodont als De Persgroep er niet in slaagt om zo'n blad in leven te houden. Maar met slechts een handvol (betaalde) advertenties per nummer is er natuurlijk geen andere weg. Ik hoop dat onze collega's van de Netwerk-redactie snel weer een andere en minstens even leuke job vinden. Sterkte, jongens.

Ik erger me al weken blauw aan die borden langs de weg die ons oproepen om niet rechts voorbij te steken. Het gaat me niet om het doel - ik kan ermee leven dat we daartoe worden opgeroepen - maar die borden zijn een enorme geldverspilling. Denkt men in het bevoegde ministerie nu werkelijk dat er ook maar één chauffeur minder rechts zal voorbijsteken na het (proberen) lezen van een slogan als "U haalt rechts in want u bent een echte rebel?" of "... u bent in de war?" of "... u leeft graag op het randje?" 
"Yip," denk ik gewoonweg als ik er eentje voorbij rij. "De nagel op de kop!"
Overigens zondigen de verantwoordelijken hiervoor tegen een van de weinige regels die er zijn bij het bedenken van slogans: Beperk Je Tot Zeven Woorden. Ga maar na: geen enkele slogan die echt aanspreekt bevat meer dan zeven woorden. Dat is namelijk het maximum aantal elementen die we afzonderlijk in één keer kunnen opslaan. Met andere woorden: wie deze borden voor het eerst ziet, slaat maar de helft van de boodschap op. Zeker op een autosnelweg kan je de hele zin niet van de eerste keer lezen. En zoals het gezegde luidt: you only get one chance to make a first impression. Als je de volgende keer aandachtiger kijkt om de rest van de slogan te lezen, heeft hij zijn impact al verloren. Een slogan moet je in het gezicht slaan. Of er gebeurt niets.

Druk weekje achter de rug, alweer. Een overzicht.

Op dinsdag was er dus de persconferentie nav de lancering van Windows Vista. Zowat iedereen was er, alleen Ronald Meeus was thuisgebleven, wellicht uit sympathie voor Steven Van den Eynde. Grapje, heren! De persconferentie was zoals Frank VDB en ik al min of meer hadden beslist om zeker niet te doen: met heel veel oude info (voor driekwart van de aanwezigen toch) en veel te lang. Maar goed, niemand liep boos weg, begon met meubels te gooien of schunnigheden te roepen, dus al bij al was het een succes. Leuk om enkele tientallen toffe ex-collega's terug te zien ook (de minder toffe en ik hebben elkaar genegeerd).
Aansluitend: mijn vuurdoop als tv-journalist. Niet zo evident, maar het resultaat valt nogal mee, denk ik. Veel dank aan Bruno om mijn tv-ontmaagding tot een goede einde te brengen.
En meteen daarna mijn tweede vuurdoop, dit keer als tv-commentator: VTM zocht iemand om als buitenstaander commentaar te geven op Windows Vista en ik was toch in de buurt dus. Ik heb zowat een uur in de Nieuwsstudio van VTM gezeten, zinnige commentaar gegeven, grapjes gemaakt (het een al wat meer geslaagd dan het andere...), interessante dingen getoond, enzovoort. Met als resultaat: één luizig, weinig relevant zinnetje in het 19 uur-journaal... (na circa 25 minuten). Intussen hebben Kristof van Netwerk en ik de mediaconcentratie in Vlaanderen toch maar mooi doorbroken (hij was als vertegenwoordiger van de Persgroep in het VRT-programma Terzake te zien en ik als pion van het vermeende machtsblok VRT-Corelio op VTM). Eat your heart out, mijnheer Bourgeois!

Later die dag was er natuurlijk ook het lanceerfeestje in het Atomium. Dat begon behoorlijk lauw met een soortement academische zitting, onderbroken door een tenenkrullend stukje amateurtoneel dat herinneringen opriep aan de lancering van Windows Media Center (en god weet dat ik daar geen behoefte aan had...) en afgerond door een redelijke toespraak van minister Van Velthoven (al zie ik hem liever met de poppen spelen...). Daarna brak de logistieke hel los en werd het Atomium overrompeld door een duizendtal mensen die stuk voor stuk, meestal vergeefs, probeerden uit te vissen hoe ze de bol konden bereiken waar ze werden verwacht zonder de acht andere te moeten doorlopen. Ik zag Michiel Hendryckx would-be fotografen op zijn gekende - weinig diplomatische - manier mensen uitleggen dat zijn comateuze grootmoeder met full blown Parkinson nog betere foto's kon maken dan de deelnemers aan de wedstrijd waarvoor hij zich had laten strikken. In een andere bol nam Frank Molnar het tegen andere gamers op met het animo waarmee een Vlaams Blokker naar het trouwfeest van zijn dochter en Ali Ben Kadr sjokt. Intussen werden allerlei eetbare en vloeibare middelen naar de bovenste bol gesjouwd, waar ze door de mensensoort die hier specifiek voor werd gekweekt op hoogst luidruchtige wijze werden omgezet in een minder appetijtelijke substantie die vervolgens met een rotvaart door het drainagesysteem weer naar de onderste bol werd gesast. En als klap op de apotheose stond Praga Khan - ofte Maurice Engelen en zijn rondreizend circus annex wederopvoedingsgesticht - in nog een andere bol professioneel van jetje te geven. Dolletjes!

Ik heb er natuurlijk wat fotootjes van gemaakt, stuk voor stuk door Michiel beschimpt, bespuwd en ondergekotst. Ik denk dat hij daarmee wil zeggen dat ik talent heb!

Woensdag moeten er ook tal van boeiende dingen gebeurd zijn, maar ik kan ze me met de beste wil van de wereld niet meer herinneren.

Donderdag was ik te gast op de nieuwjaarsreceptie van onze zusterbladen Smart Business Strategies en IT Professional, waar Peter Hinsen (Porthus, One Agency) zijn intussen al enigszins bekende presentatie over de verschillen tussen Web 1.0 en Web 2.0 kwam geven. Ik heb me geen seconde verveeld.

Vrijdag was dan weer een baaldag, waarop ik niemand te pakken kon krijgen die ik wou te pakken krijgen. Gaan lunchen met Frank VDB in de Fata Morgana. Niet de meest blitze locatie, maar wel lekker én gezellig. En met zicht op een huis met een d/t-fout! In de namiddag werd ik gebeld door iemand van Belga, die later op de dag een telex verstuurde over de lancering van Vista Magazine. Perfecte timing, hoor, zo laat op een vrijdagnamiddag, vijf dagen nadat jullie het persbericht hebben ontvangen!

Vandaag gaan lunchen met Roos Van Acker om haar te interviewen voor Vista Magazine. Interviews met Roos zijn altijd een belevenis en nu was het niet anders. Intussen kennen we elkaar al iets beter en gaan de gesprekken dus niet enkel over professionele onderwerpen. Maar daar mag ik natuurlijk niet over uitweiden. Het is in dat wereldje blijkbaar al moeilijk genoeg om iemand te vinden die je kan vertrouwen.

Geschenken horen uit de lucht te vallen. Zo kreeg ik vanmorgen, dankzij een attente collega, iemand van Terzake aan de lijn. Of ik wat kon vertellen over de lancering van Windows Vista? Jazeker. Na een half uurtje zag ze wel brood in een reportage, maar ze moest het toch nog eens checken met haar chef. Nog een half uurtje later - ik zat heel de tijd in een meeting over de opnames van ZDNet.tv die we tijdens de lancering gepland hebben - vond ik een berichtje in mijn voicemail: dat het haar heel erg speet, maar dat ze toch niet naar Turnhout zouden komen voor opnames, want het was... veel te ver. Ze hadden iets beter gevonden: ze zouden naar Schelle rijden, voor een interview met iemand van... Netwerk. Soms gaan geschenken dus ongeopend weer de lucht in van waaruit ze net gevallen waren.

Net de reportage bekeken. Niet slecht, ik zou het er niet (veel) beter vanaf hebben gebracht. De ironie is natuurlijk dat ik de Netwerk-redacteur die ze hebben geïnterviewd ooit nog op een exclusieve preview van Windows Vista heb getrakteerd toen ik nog voor Microsoft werkte.

Het loopt soms raar in het leven...

... en ver!

Over hoe raar het leven kan lopen gesproken: afgelopen donderdag had ik samen met Thomas Buytaert van PC Magazine een meeting bij Corelio, om de samenwerking met de redacties van De Standaard en Het Nieuwsblad een beetje georganiseerder te laten verlopen. Daar zat ik dan, weer in de grote vergaderzaal, met Bart Sturtewagen (adjunct-hoofdredacteur toen ik er nog werkte), Peter Vantyghem (mijn vroegere chef) en nog een handvol ex-collega's. Op zich al vreemd, ware het niet dat ik toen al wist dat die ex-collega's eigenlijk gewoon weer collega's waren. Enkele uren ervoor hadden we op kantoor - in het verre Turnhout, godbetert - namelijk al gehoord dat Minoc volledig in handen was gekomen van Corelio. Naar buiten toe verandert er niets, maar eigenlijk werk ik nu weer voor Corelio, zoals toen ik vertrok naar Microsoft. Nu ja, niet écht zoals toen ik vertrok: ik verdien nu tenminste een loon waaraan ik als arme inktkoelie niet zo snel zou geraakt zijn én ik kan mijn werkdag beter indelen (wat geen overbodige luxe is als je kleine kinderen hebt).

Op een krant werken is enerzijds fantastisch, maar anderzijds soms verschrikkelijk. "De krant is een monster," sprak de wonderlijke Jan Van Hove (de specialist in beeldende kunsten bij De Standaard) me ooit vaderlijk toe. "Elke avond denk je dat je het hebt overwonnen, en elke morgen is het daar terug met zijn lege pagina's, die je weer één voor één moet vullen - elke dag opnieuw." Ik had het niet beter kunnen omschrijven. Het mooie hieraan is dat je natuurlijk een drakendoder voelt (zeker als Gentenaar!), maar het blijft moeilijk om het vol te houden.

Mijn bewondering voor de goede krantenjournalist is immens.

Nog meer goed nieuws: de site is donderdag online gegaan. Mét resultaat: er zijn al 20 abonnees (die dus nog geen enkel volledig exemplaar van het blad hebben gezien!) én ik kreeg al één lezersmail. :-)

Weest welgekomen op www.windowsvistamagazine.be (of www.windowsvistamagazine.nl indien u van Nederlandse kunne bent). 

Nee, niet de engerds uit Poltergeist, maar de eerste exemplaren van Windows Vista Magazine!

Iemand was donderdag bij de drukker een aantal exemplaren gaan halen om ze intern te presenteren. Ze zien er alleszins mooi uit (perfect gedrukt!) en het voelt goed om het resultaat van al die noeste arbeid eindelijk eens in je handen te kunnen houden. Maar uiteraard springen de onvolkomenheden me nog altijd geweldig in het oog. Het tweede nummer moet echt stukken beter!

Ook dat interview met Maurice Engelen is zo'n gemiste kans, natuurlijk. Omdat het maar niet wou lukken om 'm telefonisch te interviewen en de deadline echt naderde, heb ik toegestemd om het via e-mail te doen. Daarin schreef hij ergens "Misschien treden we ooit wel eens op in Second Life, wie weet ;-)". Had hij dat gezegd tijdens een echt interview, dan had ik hier zeker op doorgevraagd, want ik voelde meteen dat er meer aan de hand was. Helaas was daar geen tijd meer voor en staat het zo verdorie als titel in het blad. Terwijl 's anderendaags dit persbericht binnenrolde: "Grootste live streaming ooit in België: Praga Khan-concert ook te volgen via MSN.be, Proximus en Second Life". Op zulke momenten heb je echt wel zin om je pc door het raam te gooien, hoor...

Enfin, intussen zijn de eerste exemplaren mét dvd ook al binnengekomen, dus we kunnen beginnen te evangeliseren. Vrienden en kennissen krijgen de raad binnen te blijven de komende weken!

Weinig te melden vandaag, behalve een prettig telefonisch interviewtje met de VRT-weerman Frank Deboosere. Hij heeft de laatste tijd zwaar onder vuur gelegen omdat hij maar bleef zijn twijfels hebben bij de nefaste effecten van de opwarming van de aarde, maar in een Humo-interview heeft hij dat onlangs prima kunnen duiden. Wat hem het meest parten heeft gespeeld, denk ik, is een perceptie van hem die ontstaan is (of in het leven geroepen is door wie daar baat bij heeft) die niet helemaal overeenkomt met de werkelijkheid. Toen ik hem deze namiddag bezig hoorde over zijn liefde voor de computer om... muziek (!) op te maken, en zijn weerstand tegen gps-toestellen ("Ik ben verliefd op landkaarten."), hoorde ik iemand die het volgens mij niet verdient om tot een karikatuur wordt herleid. Karikaturen horen overigens in de humor thuis, en niet in de serieuze journalistiek. Maar dan vind je dit (en dit) op YouTube en merk je dat sommige karikaturen verdomd dicht aanleunen bij de werkelijkheid. Kan u nog volgen? Neen? Dan bent u wellicht geen avondmens (cfr p 16 in de krant van vandaag) of hebt u nog nooit van 'Willy's en Marjetten' gehoord. Geeft niet, hoor, het kan iedereen overkomen.

PS: Ik vond 'Willy's en Marjetten' niet eens erg goed, maar alla.

Heel wat goed nieuws vandaag: Microsoft gaat de sampler - een boekje van 20 pagina's dat een voorsmaakje moet geven van Windows Vista Magazine - zelf actief bij enkele potentiële lezers proberen te brengen. Op hun launch event zullen er 1000 exemplaren worden uitgedeeld en tijdens hun Feet on the street-actie (ouch, een link naar de concurrentie omdat we het nieuws zelf niet hebben...) op 3 februari gaan ze nog eens 2.500 exemplaren meenemen. Très sympa!

Ook de site lijkt nu toch in zijn plooi te vallen, vooral dankzij het ingrijpen van Tine, onze art director. Een typisch Belgisch compromis is het resultaat: ik en de originele ontwerpster zijn niet helemaal tevreden over hoe het er nu uitziet, de site-technici zijn niet helemaal tevreden omdat het teveel afwijkt van de voorziene structuur, maar iedereen is toch tevreden omdat er sowieso een site komt.

Nee, lieve nerdjes, ik heb het niet over twaindrivers die plots naar vergaderingen weigeren te gaan, maar over twee werelden die elkaar nooit lijken te zullen verstaan: grafici en webontwikkelaars. Aan de ontwikkeling van de website voor Computer Magazine houd ik behalve een lief ook herinneringen over aan eindeloze discussies over wat er allemaal kan en wat er allemaal niet kan. Over hoe de ene de ander in een keurslijf wil dwingen - "Niet waar!" - en de andere een archictectuur voorziet die alras door "den artiest' wordt genegeerd - Ook niet waar!", enzoverder ("Helaas wél waar...").

Nu we aan de website van Vista Magazine aan het werken zijn, is het weer van dattum. Hoe komt dat toch? Ik heb er echt geen flauw benul van. Ik weet alleen dat ik er altijd tussen in zit en geen sjars begrijp van waar de discussie om gaat. Vreemd, heel vreemd.

Héhé, we zijn terug. Afgemat, opgelucht en een beetje gefrustreerd. Terwijl ik in de eerste maanden van mijn blog nauwelijks een idee had waarover te schrijven, gebeurde er de voorbije weken zoveel dat ik niet wist waar te beginnen - en, erger nog, geen tijd meer had om het te doen. Behoorlijk Catch 22 allemaal...

Enfin, intussen is de eerste deadline van Windows Vista Magazine achter de rug. Vraag me niet hoe, maar we hebben het gehaald. Zowat 90% van het tijdschrift is in twee weken gemaakt, en dat is uiteraard niet zo gezond. Erger nog: dertig van de circa 80 pagina's redactionele inhoud was nog niet klaar op drie dagen van de deadline. Dat betekende dus heel lange werkdagen - en zelfs enkele nachten - zodat bloggen voor drie man en een paardenkop wel het laatste was waar ik aan dacht. Ik heb zelfs geen tijd gehad om de blogs die ik gebruikelijk volg bij te houden. Die achterstand is nu enigszins weggewerkt en daarbij kwam ik mezelf verdorie tegen...

Gelukkig hebben we geen al te grote tegenslagen gekend, hebben de dames van de lay-out zich uit de naad gewerkt om alles klaar te krijgen, en waren er tal van collega's die bijdragen hebben geleverd, stukken hebben vertaald, nagelezen, enzovoort. Ik denk niet dat er één uitgeverij is waar ik tegelijk op zoveel bereidwilligheid én expertise had kunnen rekenen. Minoc rocks!

Het resultaat mag er wezen, al ben ik - uiteraard - niet 100% tevreden. Eerder 60% zelfs. Het tijdschrift lijkt nog te sterk op een computerblad - wat het beter niet probeert te zijn als het wil overleven tussen de bestaande titels - en het is visueel nog vrij onregelmatig, het hangt allemaal nog niet goed aan elkaar. Het feit dat onze Britse "leveranciers" ook niet altijd top-notch materiaal hebben aangeleverd en dat het allemaal veel later kwam dan verwacht, zal ook wel een rol hebben gespeeld, natuurlijk. Maar goed, aan de unief is 60% nog altijd geslaagd met onderscheiding, en er moet nu eenmaal ruimte zijn voor verbetering, nietwaar? Ik hoop zo snel mogelijk enkele pagina's online te kunnen zetten, maar voorlopig moet je het hiermee doen.

Intussen zijn we ook nog eens verhuisd met het bedrijf (maar helaas nog altijd in Tunhout gebleven en dus geen stap dichter bij Gent...). De nieuwe locatie is nog niet helemaal af, maar heeft wel potentieel. Alleszins beter dan de bijeengetimmerde containers midden in een modderpoel, waar Minoc destijds van start is gegaan. De argeloze bezoeker zou wel eens kunnen denken dat hij het hoofdkwartier van enkele Oost-Europese schimmige bedrijfjes terechtgekomen is...

... maar niets is minder waar. (Niet dat ik hier de indruk wil wekken dat Oost-Europeanen vaak actief zijn in schimmige bedrijfjes, hoor. Ik heb helemaal niets tegen Oost-Europeanen - sommige van mijn beste vrienden zijn Oost-Europeanen. Of lijken er althans op.)

Maar we zitten hier nu lekker aan onze eilandjes, met een aantal uitzonderingen (de heer Directeur, de heer Uitgever, de chef Administratie en de heer Technisch Directeur met zijn vazallen) in aquariums, en de labs op een lagere verdieping. Wat uiteraard niets zegt over onze appreciatie voor die laatsten, het is alleen iets handiger als je op het gelijkvloers zit als er hele dagen computermateriaal binnen- en buitenrolt.

Die eilandjes doen me heel sterk denken aan de redactie van De Standaard, die er een paar jaar geleden ook ongeveer zo uitzag. Met één verschil, al heeft dat weinig met het uitzicht te maken: op de redactievloer van Minoc is het véél stiller. Niemand telefoneert er  - ik verdenk er mijn collega's van dat ze zelfs interviews via e-mail of Messenger durven afnemen - en velen zitten er het grootste deel van de tijd met een hoofdtelefoon op naar de muziek op hun pc te luisteren. Sign o' the times, baby!

En nu? Nog veel werk voor de boeg: over enkele dagen moet de website online, er moet een persbericht de deur uit (al staat er al een op de site van Corelio, dat aandeelhouder is van Minoc), er moet een stijlgids worden gemaakt voor de volgende edities, voor ZDNet.tv gaan we een paar filmpjes maken over Vista, en ik heb de hoofdredacteurs van PC Magazine en IT Professional artikels beloofd. En op 30 januari is er uiteraard het grote Vista launch event in het Atomium. Waarop ik uiteraard weer heel wat oude bekenden tegen het lijf zal lopen. Best eerst eens douchen, dus. (Zal ook donderdag aanstaande het geval zijn, want dan hebben we een vergadering met enkele mensen van De Standaard).

En nu maar hopen dat er af en toe nog wat tijd vrijblijft om te bloggen. Ik zal het adres in de signatuur van mijn e-mailadres zetten, zodat ik wel verplicht ben om geregeld iets nieuws te publiceren...