Geschenken horen uit de lucht te vallen. Zo kreeg ik vanmorgen, dankzij een attente collega, iemand van Terzake aan de lijn. Of ik wat kon vertellen over de lancering van Windows Vista? Jazeker. Na een half uurtje zag ze wel brood in een reportage, maar ze moest het toch nog eens checken met haar chef. Nog een half uurtje later - ik zat heel de tijd in een meeting over de opnames van ZDNet.tv die we tijdens de lancering gepland hebben - vond ik een berichtje in mijn voicemail: dat het haar heel erg speet, maar dat ze toch niet naar Turnhout zouden komen voor opnames, want het was... veel te ver. Ze hadden iets beter gevonden: ze zouden naar Schelle rijden, voor een interview met iemand van... Netwerk. Soms gaan geschenken dus ongeopend weer de lucht in van waaruit ze net gevallen waren.

Net de reportage bekeken. Niet slecht, ik zou het er niet (veel) beter vanaf hebben gebracht. De ironie is natuurlijk dat ik de Netwerk-redacteur die ze hebben geïnterviewd ooit nog op een exclusieve preview van Windows Vista heb getrakteerd toen ik nog voor Microsoft werkte.

Het loopt soms raar in het leven...

... en ver!

Over hoe raar het leven kan lopen gesproken: afgelopen donderdag had ik samen met Thomas Buytaert van PC Magazine een meeting bij Corelio, om de samenwerking met de redacties van De Standaard en Het Nieuwsblad een beetje georganiseerder te laten verlopen. Daar zat ik dan, weer in de grote vergaderzaal, met Bart Sturtewagen (adjunct-hoofdredacteur toen ik er nog werkte), Peter Vantyghem (mijn vroegere chef) en nog een handvol ex-collega's. Op zich al vreemd, ware het niet dat ik toen al wist dat die ex-collega's eigenlijk gewoon weer collega's waren. Enkele uren ervoor hadden we op kantoor - in het verre Turnhout, godbetert - namelijk al gehoord dat Minoc volledig in handen was gekomen van Corelio. Naar buiten toe verandert er niets, maar eigenlijk werk ik nu weer voor Corelio, zoals toen ik vertrok naar Microsoft. Nu ja, niet écht zoals toen ik vertrok: ik verdien nu tenminste een loon waaraan ik als arme inktkoelie niet zo snel zou geraakt zijn én ik kan mijn werkdag beter indelen (wat geen overbodige luxe is als je kleine kinderen hebt).

Op een krant werken is enerzijds fantastisch, maar anderzijds soms verschrikkelijk. "De krant is een monster," sprak de wonderlijke Jan Van Hove (de specialist in beeldende kunsten bij De Standaard) me ooit vaderlijk toe. "Elke avond denk je dat je het hebt overwonnen, en elke morgen is het daar terug met zijn lege pagina's, die je weer één voor één moet vullen - elke dag opnieuw." Ik had het niet beter kunnen omschrijven. Het mooie hieraan is dat je natuurlijk een drakendoder voelt (zeker als Gentenaar!), maar het blijft moeilijk om het vol te houden.

Mijn bewondering voor de goede krantenjournalist is immens.

Nog meer goed nieuws: de site is donderdag online gegaan. Mét resultaat: er zijn al 20 abonnees (die dus nog geen enkel volledig exemplaar van het blad hebben gezien!) én ik kreeg al één lezersmail. :-)

Weest welgekomen op www.windowsvistamagazine.be (of www.windowsvistamagazine.nl indien u van Nederlandse kunne bent). 

Nee, niet de engerds uit Poltergeist, maar de eerste exemplaren van Windows Vista Magazine!

Iemand was donderdag bij de drukker een aantal exemplaren gaan halen om ze intern te presenteren. Ze zien er alleszins mooi uit (perfect gedrukt!) en het voelt goed om het resultaat van al die noeste arbeid eindelijk eens in je handen te kunnen houden. Maar uiteraard springen de onvolkomenheden me nog altijd geweldig in het oog. Het tweede nummer moet echt stukken beter!

Ook dat interview met Maurice Engelen is zo'n gemiste kans, natuurlijk. Omdat het maar niet wou lukken om 'm telefonisch te interviewen en de deadline echt naderde, heb ik toegestemd om het via e-mail te doen. Daarin schreef hij ergens "Misschien treden we ooit wel eens op in Second Life, wie weet ;-)". Had hij dat gezegd tijdens een echt interview, dan had ik hier zeker op doorgevraagd, want ik voelde meteen dat er meer aan de hand was. Helaas was daar geen tijd meer voor en staat het zo verdorie als titel in het blad. Terwijl 's anderendaags dit persbericht binnenrolde: "Grootste live streaming ooit in België: Praga Khan-concert ook te volgen via MSN.be, Proximus en Second Life". Op zulke momenten heb je echt wel zin om je pc door het raam te gooien, hoor...

Enfin, intussen zijn de eerste exemplaren mét dvd ook al binnengekomen, dus we kunnen beginnen te evangeliseren. Vrienden en kennissen krijgen de raad binnen te blijven de komende weken!

Weinig te melden vandaag, behalve een prettig telefonisch interviewtje met de VRT-weerman Frank Deboosere. Hij heeft de laatste tijd zwaar onder vuur gelegen omdat hij maar bleef zijn twijfels hebben bij de nefaste effecten van de opwarming van de aarde, maar in een Humo-interview heeft hij dat onlangs prima kunnen duiden. Wat hem het meest parten heeft gespeeld, denk ik, is een perceptie van hem die ontstaan is (of in het leven geroepen is door wie daar baat bij heeft) die niet helemaal overeenkomt met de werkelijkheid. Toen ik hem deze namiddag bezig hoorde over zijn liefde voor de computer om... muziek (!) op te maken, en zijn weerstand tegen gps-toestellen ("Ik ben verliefd op landkaarten."), hoorde ik iemand die het volgens mij niet verdient om tot een karikatuur wordt herleid. Karikaturen horen overigens in de humor thuis, en niet in de serieuze journalistiek. Maar dan vind je dit (en dit) op YouTube en merk je dat sommige karikaturen verdomd dicht aanleunen bij de werkelijkheid. Kan u nog volgen? Neen? Dan bent u wellicht geen avondmens (cfr p 16 in de krant van vandaag) of hebt u nog nooit van 'Willy's en Marjetten' gehoord. Geeft niet, hoor, het kan iedereen overkomen.

PS: Ik vond 'Willy's en Marjetten' niet eens erg goed, maar alla.

Heel wat goed nieuws vandaag: Microsoft gaat de sampler - een boekje van 20 pagina's dat een voorsmaakje moet geven van Windows Vista Magazine - zelf actief bij enkele potentiële lezers proberen te brengen. Op hun launch event zullen er 1000 exemplaren worden uitgedeeld en tijdens hun Feet on the street-actie (ouch, een link naar de concurrentie omdat we het nieuws zelf niet hebben...) op 3 februari gaan ze nog eens 2.500 exemplaren meenemen. Très sympa!

Ook de site lijkt nu toch in zijn plooi te vallen, vooral dankzij het ingrijpen van Tine, onze art director. Een typisch Belgisch compromis is het resultaat: ik en de originele ontwerpster zijn niet helemaal tevreden over hoe het er nu uitziet, de site-technici zijn niet helemaal tevreden omdat het teveel afwijkt van de voorziene structuur, maar iedereen is toch tevreden omdat er sowieso een site komt.

Nee, lieve nerdjes, ik heb het niet over twaindrivers die plots naar vergaderingen weigeren te gaan, maar over twee werelden die elkaar nooit lijken te zullen verstaan: grafici en webontwikkelaars. Aan de ontwikkeling van de website voor Computer Magazine houd ik behalve een lief ook herinneringen over aan eindeloze discussies over wat er allemaal kan en wat er allemaal niet kan. Over hoe de ene de ander in een keurslijf wil dwingen - "Niet waar!" - en de andere een archictectuur voorziet die alras door "den artiest' wordt genegeerd - Ook niet waar!", enzoverder ("Helaas wél waar...").

Nu we aan de website van Vista Magazine aan het werken zijn, is het weer van dattum. Hoe komt dat toch? Ik heb er echt geen flauw benul van. Ik weet alleen dat ik er altijd tussen in zit en geen sjars begrijp van waar de discussie om gaat. Vreemd, heel vreemd.

Héhé, we zijn terug. Afgemat, opgelucht en een beetje gefrustreerd. Terwijl ik in de eerste maanden van mijn blog nauwelijks een idee had waarover te schrijven, gebeurde er de voorbije weken zoveel dat ik niet wist waar te beginnen - en, erger nog, geen tijd meer had om het te doen. Behoorlijk Catch 22 allemaal...

Enfin, intussen is de eerste deadline van Windows Vista Magazine achter de rug. Vraag me niet hoe, maar we hebben het gehaald. Zowat 90% van het tijdschrift is in twee weken gemaakt, en dat is uiteraard niet zo gezond. Erger nog: dertig van de circa 80 pagina's redactionele inhoud was nog niet klaar op drie dagen van de deadline. Dat betekende dus heel lange werkdagen - en zelfs enkele nachten - zodat bloggen voor drie man en een paardenkop wel het laatste was waar ik aan dacht. Ik heb zelfs geen tijd gehad om de blogs die ik gebruikelijk volg bij te houden. Die achterstand is nu enigszins weggewerkt en daarbij kwam ik mezelf verdorie tegen...

Gelukkig hebben we geen al te grote tegenslagen gekend, hebben de dames van de lay-out zich uit de naad gewerkt om alles klaar te krijgen, en waren er tal van collega's die bijdragen hebben geleverd, stukken hebben vertaald, nagelezen, enzovoort. Ik denk niet dat er één uitgeverij is waar ik tegelijk op zoveel bereidwilligheid én expertise had kunnen rekenen. Minoc rocks!

Het resultaat mag er wezen, al ben ik - uiteraard - niet 100% tevreden. Eerder 60% zelfs. Het tijdschrift lijkt nog te sterk op een computerblad - wat het beter niet probeert te zijn als het wil overleven tussen de bestaande titels - en het is visueel nog vrij onregelmatig, het hangt allemaal nog niet goed aan elkaar. Het feit dat onze Britse "leveranciers" ook niet altijd top-notch materiaal hebben aangeleverd en dat het allemaal veel later kwam dan verwacht, zal ook wel een rol hebben gespeeld, natuurlijk. Maar goed, aan de unief is 60% nog altijd geslaagd met onderscheiding, en er moet nu eenmaal ruimte zijn voor verbetering, nietwaar? Ik hoop zo snel mogelijk enkele pagina's online te kunnen zetten, maar voorlopig moet je het hiermee doen.

Intussen zijn we ook nog eens verhuisd met het bedrijf (maar helaas nog altijd in Tunhout gebleven en dus geen stap dichter bij Gent...). De nieuwe locatie is nog niet helemaal af, maar heeft wel potentieel. Alleszins beter dan de bijeengetimmerde containers midden in een modderpoel, waar Minoc destijds van start is gegaan. De argeloze bezoeker zou wel eens kunnen denken dat hij het hoofdkwartier van enkele Oost-Europese schimmige bedrijfjes terechtgekomen is...

... maar niets is minder waar. (Niet dat ik hier de indruk wil wekken dat Oost-Europeanen vaak actief zijn in schimmige bedrijfjes, hoor. Ik heb helemaal niets tegen Oost-Europeanen - sommige van mijn beste vrienden zijn Oost-Europeanen. Of lijken er althans op.)

Maar we zitten hier nu lekker aan onze eilandjes, met een aantal uitzonderingen (de heer Directeur, de heer Uitgever, de chef Administratie en de heer Technisch Directeur met zijn vazallen) in aquariums, en de labs op een lagere verdieping. Wat uiteraard niets zegt over onze appreciatie voor die laatsten, het is alleen iets handiger als je op het gelijkvloers zit als er hele dagen computermateriaal binnen- en buitenrolt.

Die eilandjes doen me heel sterk denken aan de redactie van De Standaard, die er een paar jaar geleden ook ongeveer zo uitzag. Met één verschil, al heeft dat weinig met het uitzicht te maken: op de redactievloer van Minoc is het véél stiller. Niemand telefoneert er  - ik verdenk er mijn collega's van dat ze zelfs interviews via e-mail of Messenger durven afnemen - en velen zitten er het grootste deel van de tijd met een hoofdtelefoon op naar de muziek op hun pc te luisteren. Sign o' the times, baby!

En nu? Nog veel werk voor de boeg: over enkele dagen moet de website online, er moet een persbericht de deur uit (al staat er al een op de site van Corelio, dat aandeelhouder is van Minoc), er moet een stijlgids worden gemaakt voor de volgende edities, voor ZDNet.tv gaan we een paar filmpjes maken over Vista, en ik heb de hoofdredacteurs van PC Magazine en IT Professional artikels beloofd. En op 30 januari is er uiteraard het grote Vista launch event in het Atomium. Waarop ik uiteraard weer heel wat oude bekenden tegen het lijf zal lopen. Best eerst eens douchen, dus. (Zal ook donderdag aanstaande het geval zijn, want dan hebben we een vergadering met enkele mensen van De Standaard).

En nu maar hopen dat er af en toe nog wat tijd vrijblijft om te bloggen. Ik zal het adres in de signatuur van mijn e-mailadres zetten, zodat ik wel verplicht ben om geregeld iets nieuws te publiceren...